وقتی زندگی طبق خواسته‌تان پیش نمی‌رود؛ این راز می‌تواند آرام‌تان کند
منبع: همشهری آنلاین
آرامش واقعی لزوماً زمانی به سراغ ما نمی‌آید که همه چیز حل شده باشد. گاهی درست زمانی شکل می‌گیرد که یاد می‌گیریم میان «خواستن» و «رها کردن» تعادل ایجاد کنیم.
همشهری آنلاین – مریم شیرافکن: گاهی تمام تلاش‌مان را می‌کنیم، دعا می‌کنیم، برنامه می‌ریزیم و منتظر یک نتیجه مشخص می‌مانیم؛ اما زندگی دقیقاً همان‌طور که می‌خواهیم پیش نمی‌رود. در چنین لحظه‌هایی شاید مشکل فقط اتفاقی که افتاده نباشد؛ مشکل اصلی، جنگی باشد که در ذهن‌مان برای تغییر دادن چیزی که فعلاً در اختیار ما نیست، به راه انداخته‌ایم.
آرامش یعنی بی‌خیال شدن نیست
یکی از برداشت‌های اشتباه درباره آرامش معنوی این است که فرد آرام یعنی کسی که دیگر برای چیزی تلاش نمی‌کند.
اما آرامش به معنای دست کشیدن از زندگی نیست. شما می‌توانید برای رسیدن به هدف‌تان تلاش کنید، برای یک رابطه ارزشمند بجنگید، برای آینده برنامه داشته باشید و همزمان اجازه ندهید نتیجه، تمام حال و احساس شما را کنترل کند.
تفاوت در این است که تلاش می‌کنید، اما خودتان را به نتیجه گره نمی‌زنید.
چرا ذهن ما این‌قدر به کنترل کردن علاقه دارد؟
ذهن انسان با ابهام راحت نیست. وقتی نمی‌داند فردا چه اتفاقی می‌افتد، سعی می‌کند با فکر کردن مداوم، سناریوسازی و پیش‌بینی، احساس امنیت ایجاد کند.
اما فکر کردن بیشتر همیشه به معنای کنترل بیشتر نیست.
گاهی ساعت‌ها درباره یک اتفاق فکر می‌کنیم، رفتار دیگران را تحلیل می‌کنیم و ده‌ها احتمال برای آینده می‌سازیم؛ در حالی که هیچ‌کدام از این فکرها واقعیت بیرونی را تغییر نمی‌دهد.
نتیجه ممکن است فقط خستگی بیشتر باشد.
خواستن بد نیست؛ وابسته شدن به نتیجه است که ما را خسته می‌کند
داشتن آرزو، هدف و حتی یک خواسته عمیق، کاملاً طبیعی است.
مشکل زمانی شروع می‌شود که ذهن به ما می‌گوید:
«اگر این اتفاق نیفتد، من آرام نمی‌شوم.»
در این حالت، آرامش ما تبدیل به گروگان نتیجه می‌شود.
اما می‌توان جور دیگری فکر کرد:
«من این را می‌خواهم و برایش تلاش می‌کنم؛ اما ارزش زندگی و آرامش من فقط به اتفاق افتادن آن وابسته نیست.»
همین تغییر کوچک می‌تواند فشار روانی زیادی را کم کند.
دعا فقط درخواست کردن نیست
در بسیاری از سنت‌های معنوی، دعا صرفاً فهرستی از خواسته‌ها نیست. دعا می‌تواند فرصتی برای مکث، ارتباط درونی و شنیدن صدای آرام‌تری باشد که زیر هیاهوی ذهن گم شده است.
گاهی به جای اینکه فقط بگوییم:
«خدایا این اتفاق را برای من رقم بزن»
می‌توانیم بپرسیم:
«خدایا کمکم کن حقیقت را ببینم، انتخاب درست را انجام دهم و اگر چیزی مطابق خواسته من پیش نرفت، آرامشم را از دست ندهم.»
این نوع نگاه، دعا را از «اصرار برای تغییر نتیجه» به «آمادگی برای دیدن حقیقت» نزدیک می‌کند.
۵ نشانه که بیش از حد درگیر نتیجه شده‌اید
۱. مدام یک اتفاق را در ذهن‌تان مرور می‌کنید.
گفت‌وگوها، پیام‌ها و رفتار دیگران را بارها تحلیل می‌کنید تا به یک جواب قطعی برسید.
۲. آرامش‌تان به رفتار یک نفر وابسته شده است.
اگر او تماس بگیرد خوشحالید و اگر سکوت کند، تمام روزتان تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
۳. آینده را پیشاپیش زندگی می‌کنید.
قبل از اینکه اتفاقی رخ دهد، ده‌ها سناریو می‌سازید و برای اتفاق‌هایی که هنوز نیفتاده‌اند، نگران می‌شوید.
۴. احساس می‌کنید باید همه چیز را کنترل کنید.
حتی چیزهایی که اساساً خارج از اختیار شما هستند.
۵. فراموش می‌کنید همین امروز را زندگی کنید.
آن‌قدر منتظر رسیدن به یک نتیجه هستید که زمان حال از دست‌تان می‌رود.
یک تمرین ساده برای برگرداندن آرامش
وقتی ذهن‌تان درگیر یک موضوع شد، سه سؤال از خودتان بپرسید:
چه چیزی در کنترل من است؟
چه چیزی در کنترل من نیست؟
امروز چه کاری می‌توانم انجام دهم که با ارزش‌ها و خواسته واقعی من هماهنگ باشد؟
بعد فقط روی سؤال سوم تمرکز کنید.
نه روی اینکه دیگران چه تصمیمی خواهند گرفت، نه روی اینکه آینده دقیقاً چه خواهد شد و نه روی اینکه چطور می‌توان نتیجه را مجبور کرد مطابق میل شما اتفاق بیفتد.
تعادل یعنی هم اقدام کنید، هم رها کنید
زندگی متعادل نه به معنای بی‌تفاوتی است و نه به معنای کنترل دائمی.
یعنی بدانید کجا باید قدم بردارید و کجا باید دست از فشار آوردن بردارید.
گاهی لازم است حرف‌تان را بزنید.
گاهی لازم است مرز مشخص کنید.
گاهی لازم است برای چیزی تلاش کنید.
و گاهی لازم است بعد از انجام سهم خودتان، اجازه دهید واقعیت پاسخ خودش را نشان دهد.
شاید آرامش دقیقاً از همین نقطه آغاز شود؛ جایی که انسان می‌گوید:
«من سهم خودم را انجام می‌دهم، اما قرار نیست برای کنترل چیزی که در اختیار من نیست، آرامشم را قربانی کنم.»
منبع : Harvard Health Publishing
منبع: همشهری آنلاین
